Ik noem je Lucie
Soms komt het voor dat een bloem door beton heen breekt en alsnog gaat bloeien, terwijl niemand het ooit nog had verwacht… Een laatboeier, die jaren heeft liggen wachten onder de oppervlakte van het bestaan, en opeens een onbedwingbare drang voelt om uit te breken.
Maar laten we eerlijk zijn, ze heeft zelf ook getwijfeld aan haar schoonheid. Ze wist gewoon niet dat het kon, ze nam genoegen met de grijze massa, omdat ze dacht dat ze ook zo was. Maar je weet het pas als je het meemaakt.
Nu is ze Lucie geworden. Een ongewone naam, maar zorgvuldig uitgekozen. Snap jij het?
Nu mijn eerste boek is afgesloten, wil ik een woord van dank uitspreken:
Ten eerste aan mijn ouders, voor het overbrengen van onverwerkt trauma
Mijn eerste vrienden, voor de creativiteit, het plezier en vrijheid
Mannen, voor grensoverschrijding
De middelbare school, voor de afstomping van mijn geest
De Psychiatrie, voor het misbruik,
Mijn tweede vrienden, voor de eenzaamheid
En als laatste, mijn zus, voor haar onvoorwaardelijke steun en stabiliteit en gezelligheid…
Het blijkt dat je sommige plantjes gewoon maar een beetje moet laten… Ook als ie half dood lijkt te gaan, en water geven niet meer helpt. Want je weet niet precies wat er zich onder de oppervlakte afspeelt.
Liefs
Scottie