Scottie

Dit is hoe klein voor mij groot genoeg werd

De laatste jaren ben ik steeds kleiner gaan werken. Mijn werk neemt weinig ruimte in, en zelf ben ik ook geen kunstenaar van de grote gebaren. Terwijl sommige ‘leraren’ mij juist aanmoedigden om groter te werken, merkte ik dat dat niet bij mij paste. Ik heb het geprobeerd, maar het voelde niet fijn, alsof ik letterlijk over mijn eigen grenzen heen ging.

Sinds ik miniatuurschilderijtjes maak, voel ik me als een vis in het water. Het klopt. Ik priegel graag, werk graag klein en creëer in mijn atelier een sfeer van rust en knusheid. Mijn vondelingetjes en adoptieschilderijtjes zijn daar een weerspiegeling van: kleine werkjes die geborgenheid en zachtheid uitstralen.

In de eerste plaats geniet ik daar vooral zelf van. Maar ook van de manier waarop ik mijn werk de wereld in breng, via digitale kanalen en via mijn omgeving. Het hoeft niet luid of opvallend te zijn. Het past bij mij om een beetje onder de radar te blijven. Die kleinschaligheid voelt natuurlijk: een klein groepje mensen dat mijn werk ontdekt heeft en meebeweegt met mijn creatieve ontwikkelingen.

Het is een kunst om aan te voelen waar mensen behoefte aan hebben. Vaak begint dat bij jezelf. Door te luisteren naar wat je zelf nodig hebt, verschijnen vanzelf de mensen die daarop resoneren.

In een maatschappij waarin alles groter, sneller en zichtbaarder moet, kies ik juist voor klein, kleiner, kleinst. Niet alleen in mijn werk, maar ook in het dagelijks leven: eenvoudig, rustig, en dichterbij.

Misschien mogen we dat allemaal wat vaker omarmen: de kleinschaligheid van het leven.

Houd het klein...en dichtbij. Eenvoud is zo gek nog niet.

Liefs Scottie